آدم ها هر کدوم شون به یه چیزی دل می بندن. یکی به خونش یکی به ماشینش یکی مثل من و تو هم به وبلاگش. باید کلی فکر کنی که برای امروز چی بنویسم یا اگه یه اتفاق قشنگ برات افتاده خوب پرورشش بدی تا برای بقیه هم جذاب بشه و اون وقت بشینی پای صفحه کلید و هی بنویسی. اگه توی خونه کامپیوتر داشته باشی و کارت اینترنت که هیچی، (به استثنای بعضی ها که توی خونشون ADSL دارنَ) وگرنه باید بکوبی یه کافی نت پیدا کنی و قاتی یه مشت آدم که هر کدوم یه سوراخ از این دنیای مجازی رو دارن کشف می کنن بیای تو وبلاگت و شروع کنی به نوشتن. بعضی ها هستن که ترجیح می دن به جای وقت و پول گذاشتن رو وبلاگ نویسی یا وب گردی یا این جور چیز ها یه لیوان هنویج بستنی بخورن. . سر خط هنوزم آمار وبلاگم دونه ای می ره بالا. بی خیال من که سومین تولدم رو سیاه پوشیده بودم. لیست کل یادداشت های این وبلاگ
|
|